Uzależnienie od hazardu

Poświęcając czas na hazard, może się okazać w pewnym momencie, że wciągnął tak bardzo, że inne rzeczy tracą na znaczeniu. Trzeba uważać, aby nie przekroczyć granicy, za którą hazard wciągnie całkowicie.

Co to jest hazard?

Hazard (arab. "az-zahr": kostka, gra w kości) to ogół gier polegających na oferowaniu i przyjmowaniu zakładów (zwykle pieniężnych) na zdarzenie, w których o wygranej decyduje czynnik losowy. Przykładami może być ruletka, poker czy zakłady sportowe. W dwóch ostatnich o wygranej decydują także "umiejętności" gracza.

Słowo hazardzista ma encyklopedycznie negatywny wydźwięk. Hazardzista to osoba, która uczestniczy w grze hazardowej, która nie ma cech gry sprawiedliwej (wartość oczekiwana wypłaty jest mniejsza od zera) i w której decyduje tylko czynnik losowy. Hazardzista ryzykuje swój kapitał celem uzyskania korzyści materialnej lub emocjonalnej.

W myśl tej definicji hazardzistami są gracze ruletki czy jednorękich bandytów, ale już niekoniecznie Black Jacka czy pokera gdyż w tych ostatnich decydują również umięjętności gracza.

Gracz uzależniony od hazardu to osoba o zaburzonym systemie wartości, dla której najważniejsze w życiu jest to, aby znaleźć czas i środki na hazard.

Uzależnienie od hazardu jest chorobą postępującą i chroniczną, która jest nieuleczalna (podobnie jak alkoholizm), ale której postęp można zatrzymać.

Jak rozpoznać uzależnienie?

Uzależnionego hazardzistę cechują następujące objawy:

1. Przymus grania. Gdy hazardzista nie gra, myśli tylko o tym, aby jak najszybciej powrócić do gry.
2. Nieumiejętność powstrzymania się przed graniem. Poświęcanie czasu na grę, w czasie gdy powinno się wykonać inne obowiązki (praca, szkoła).
3. Objawy abstynencyjne: niepokój, nerwowość, irytacja, frustracja, depresja, rozkład związków z ludźmi.
4. Zmiana tolerancji. Siedzenie dłużej niż się zaplanowało lub kończenie, gdy nie ma się już za co grać. Spędzanie coraz więcej czasu i pieniędzy na grę.
5. Zaburzenie świata wartości. Granie staje się jedyną przyjemnością codziennego życia. Granie by zapomnieć o realnym świecie. Zaniedbanie innych źródeł przyjemności.
6. Kontynuowanie gry pomimo negatywnych skutków fizycznych (problemy ze snem, wykończenie), psychicznych (wyrzuty sumienia po grze, myśli samodestrukcyjne) i społecznych (problemy w kontaktach międzyludzkich).
7. Deprawacja. Granie jest powodem zaciągania pożyczek finansowych, spieniężenia rzeczy, kradzieży czy kłamstw.

Nałogowy hazardzista czuje się komfortowo jedynie "w akcji". Chęć posiadania wszystkich ważnych rzeczy w życiu bez większego wysiłku jest wspólną cechą charakteru wielu hazardzistów.

Ponadto nałogowi hazardziści odczuwają silną wewnętrzną presję, aby zdobyć Wielką Wygraną i mieć poczucie wszechmocy. Uzależniony hazardzista jest gotów zrobić wszystko (nawet gdyby to było aspołeczne), aby podtrzymać taki swój obraz, jakim chciałby być w oczach innych.

Kto jest narażony?

Praktycznie każdy kto ma styczność z hazardem jest potencjalnym hazardzistą. Problem pojawia się wtedy gdy hazard wpływa negatywnie na życie prywatne...

W wielu państwach hazard dla osób niepełnoletnich jest zakazany z uwagi na niedojrzałość emocjonalną młodocianych osób.

Z badań jasno wynika, że najbardziej uzależniające są te gry, w których wynik następuje szybko. Mogą to być "jednoręcy bandyci" gdzie po kilku sekundach już znamy wynik i możemy dalej grać. Szybka, ciągła interakcja nie pozwala na naturalną przerwę, aby gracz podjął świadomą decyzję czy zakończyć grę w zależności od tego ile już wydał pieniędzy i ile czasu poświęcił. Żadna gra nie powinna być szybsza niż 3 sekundy pomiędzy grami nawet w trybie "turbo".

Fazy rozwoju uzależnienia od hazardu

Podobnie jak większość uzależnień, uzależnienie od hazardu zaczyna się niepozornie. Stawianie zakładów jest pewną atrakcją, która ma uprzyjemnić nam życie. Generowanie emocji powoduje jednak u niektórych ewolucję w niepożądanym kierunku. Warto wiedzieć jak rozwija się proces uzależnienia, aby zainterweniować zanim będzie za późno czy to w swoim przypadku czy w sytuacji bliskiej osoby.

Im wcześniej problem zostanie rozpoznany i nazwany, tym większe szanse na zminimalizowanie lawinowych strat jakie mogą nastąpić wskutek choroby.

Faza zwycięstw

Pojawiające się sporadyczne wygrane powodują dużą ekscytację, a emocje wydzielanie adrenaliny. Dalsze sukcesy i zwiększona pewność siebie powodują, że gracz częściej chce być w tym przyjemnym stanie, czyli gdy wygrywa.

Gracz zaczyna ulegać iluzji, że zawsze będzie wygrywał (nadmierny optymizm). W związku z tym gra częściej i zwiększa stawki. Cel jakim jest wygrana w zasadzie nigdy nie zostanie osiągnięty. Prowokuje tylko do dalszej gry, aby wygrać jeszcze więcej i czuć się świetnie.

Niepokojącymi objawami może być nadmierna ekscytacja sporadycznymi wygranymi. Pierwszy raz pojawia się napięcie i agresja związane z graniem, a gracz ma wrażenie, że może pokonać bukmachera, kasyno czy system.

Faza strat

Każda dobra passa kiedyś się kończy. Nieracjonalne zwiększenie stawek powoduje najpierw utratę zarobionych pieniędzy, a następnie pojawiają się pierwsze straty. Gracz stawia coraz więcej, aby odrobić to co przegrał, przez co generuje coraz większe przegrane.

Po przegraniu wolnych środków, wykreowana iluzja kontroli pozwala w nadziei na sukces przeznaczyć na grę pieniędzy przeznaczonych na inny cel (życie, wakacje, pieniądze pracodawcy). Pożyczanie pieniędzy na grę to wejście w kolejny etap degradacji gracza. Nigdy nie powinno się grać za pożyczone środki.

Nawet duża przegrana nie powstrzymuje przed dalszą grą. Gracz stara się odegrać, a ewentualne wygrane albo przeznacza na spłatę długów albo często na dalszą grę. Gracz w tej fazie gra kosztem domu i pracy. Kłamie i zaczyna ukrywać swoją grę. Liczy na "wielką wygraną", która rozwiąże jego problem. Gracz nie chce się przyznać, że poniósł porażkę i nie chce zmierzyć się z konsekwencjami swoich czynów.

Faza desperacji

Gra pochłania coraz więcej czasu, a w wyniku kłamstw, podbierania środków czy pożyczek skutkuje separacją od rodziny i przyjaciół. Najważniejszą wartością dla hazardzisty stało się dążenie do wygranej - zakrzywieniu uległ świat wartości.

Utrata pracy, spirala długu powoduje lęk i panikę. Presja wierzycieli (połączona z groźbami) popycha do kradzieży, defraudacji czy kolejnych pożyczek. Od tak dramatycznej sytuacji według hazardzisty jest tylko jedno wyjście - wielka wygrana!

Pojawia się psychiczne wyczerpanie, bezradność, depresja, wyrzuty sumienia, czy wreszcie poczucie winy.

Faza utraty nadziei

Nałogowy hazardzista dochodzi do dna finansowego, psychicznego, społecznego i często do skrajnego wyczerpania. Przestaje wierzyć w wielką wygraną. Nie wie jak rozwiązać spiętrzone problemy.

W tej fazie najczęściej traci rodzinę, staje się samotny, nasilają się zagrożenia i w obliczu beznadziejności pojawiają się myśli samobójcze. Aby zapomnieć o problemach może nastąpić uzależnienie od alkoholu lub leków. Ostatnią deską ratunku jest profesjonalna pomoc, która daje szansę na uniknięcie więzienia lub śmierci (samobójstwo lub z rąk wierzycieli).

Jak sobie radzić z uzależnieniem

Przypadki poważnych uzależnień powinny być rozwiązywane tylko przez specjalistów. Sam hazardzista lub osoba z jego otoczenia nie jest w stanie mu pomóc.

Jeśli uważasz, że poświęcasz dużo czasu i pieniędzy na grę sprawdź 3 podstawowe kwestie:

1. Zmierz za pomocą stopera jak dużo czasu poświęcasz codziennie na grę.
2. Jeśli jeszcze nie prowadzisz, to zacznij robić historię swoich typów. Będzie to podstawa do tego czy warto mieć tak drogie "hobby".
3. Zastanów się sam jak układają się twoje relacje z innymi. Czy ktoś sugerował Ci że masz problem z hazardem? Czy znajdujesz czas na inne społeczne przyjemności niż hazard (spotkanie z przyjaciółmi, gra w piłkę itp.)?

Czerwona lampka powinna Ci się zaświecić, jeśli którykolwiek z powyższych punktów wykracza poza normy. Co jednak przyjąć za normę? Jest to kwestia indywidualna. Warto skorygować za wczasu swoje zachowanie lub poradzić się specjalisty.

Znani hazardziści

Mężczyźni hazardziści

Hazard już od Starożytności sprawiał niektórym problemy. Znanymi hazardzistami byli Marek Antoniusz, Giacomo Casanova (wydalony z Wiednia za uprawianie hazardu), brytyjska rodzina FitzGeraldów (Henry i Edward, który popełnił samobójstwo).

Bardzo znaną postacią bliżej naszych czasów był Fiodor Dostojewski, który przez hazard był często na skraju bankructwa. Jego powieść "Gracz" napisał w miesiąc, by posłużyła do spłaty karcianych długów.

Wśród "ryzykantów" XX. wieku na pewno nie można pominąć Amarillo Slim Preston, który zyskał miano najsławniejszego pokerzysty wszechczasów. Jest znany najbardziej z wyzwań, które stawiał sławnym osobom.

Wygrał zakład w pokera 1,7mln dolarów od króla porno Larry'ego Flynta. Grał z wykorzystaniem kija od szczotki w bilard z jednym z największych bilardzistów świata - Minnesotą Fatsem. Zakładał się o takie rzeczy jak: na której kostce cukru usiądzie mucha w więzieniu Arkansas czy że kot może otworzyć butelkę Coca-Coli.

W polskiej historii hazardu zaznaczył się znakomity skrzypek i kompozytor Henryk Wieniawski, który ciągle przegrywał swoje honoraria w wyniku czego zmarł w nędzy. Uzależniony od kart stał się znany pisarz Tadeusz Boy-Żeleński.

Kobiety hazardzistki

Wśród kobiet ciężko znaleźć znaną hazardzistkę, gdyż hazard w dawnych czasach był tylko dla mężczyzn. Niektóre kobiety przebierały się, aby móc zagrać.

Hazardzistką była na pewno Maria Antonina. Ze świata Westernu na pewno trzeba wspomnieć o Pokerowej Alice, która nauczyła się gry oglądając zmagania męża. Fortunę udało się przegrać nawet... Britney Spears na walkach kogutów!

Gdzie szukać pomocy?

Pierwszy Klub Anonimowych Hazardzistów powstał w 1957 w USA. W Polsce w 1995. Spotkania mają na celu pomoc osobom, które chcą zerwać z nałogiem.

Pomocy najlepiej szukać na profesjonalnych stronach poświęconych szeroko temu tematowi:

Anonimowi Hazardziści
Portal dla uzależnionych od hazardu - strona rządowa

Polecam również lekturę artykułu Wyznanie krupierki - wywiad z byłą pracownicą salonu kasyna dająca dużo do myślenia.

Ostatnia aktualizacja: 13.4.2012

Autor:

Captcha:

Treść:

Wyślij